Dit is toch wat het spreekwoord zegt. Het begon allemaal vrijdag. Een verschrikkelijke tandpijn kwam opzetten. Stress en vermoeidheid dacht ik. Maar zaterdag, na een goede nachtrust, was de pijn alles behalve over. Dus toch maar naar de tandarts van wacht. En het resultaat : een ontzenuwde tand. Niets stress, niets vermoeiheid, gewoon een gaatje tot op de zenuw. Allemaal wel spannend. Gelukkig geen allergische reacties op het materiaal en de producten in het tandartsenkabinet. Papa mocht dus voor de eerste keer babysitten op de drie kids. Hij heeft dat voortreffelijk gedaan!
